Dokładnie przed tygodniem, w późnych  godzinach wieczornych, trochę przed 23, na moją skrzynkę mailową wpłynęło takie „cóś”:

Wklejam tekst placownika, żeby wszyscy mogli przeczytać. Trochę płaczliwy i pełen pretensji do zarządu - ale w zasadzie to prawdziwa prawda :-) Placownik to prawdziwy indiański tropiciel - nawet ujawnia, że jestem skarbnikiem Wielkiego Wschodu Polski. Od dwóch lat jestem oficjalnie wpisany w ogólnodostępnym KRS-ie na tym stanowisku i to mój powód do dumy. Nawet Ojciec Dyrektor nie robi mi z tego powodu wyrzutów, ale placownik spisek niechybnie wytropił i powiązał wszystkie nitki. Wojtuś- wyluzuj. Napijmy się piwa we Wrocławiu - oczywiście razem z Małgosią - bo też powinna wyluzować :-)
Pozdrawiam
Marek

Z autorem powyższego:
a)    nie zjeżdżałem po poręczach;
b)    nie piłem nigdy piwa i nie zamierzam tego robić;
c)    nigdy nie przechodziłem na ty, czego również robić nie zamierzam;
d)    nie znamy się osobiście i mam szczerą nadzieję, że tak pozostanie.

Owo „cóś” było reakcją na moje oficjalne pismo skierowane do Zarządu PSR drogą mailową, niecałe dwie godziny wcześniej. Jedyną jak do dzisiaj reakcją. Autorem zaś jest, niebędący członkiem Zarządu, Rzecznik Etyki (sic!) Członkowskiej PSR.

Nie wiem, jak szeroki jest krąg osób, do których trafiają pisma kierowane do Zarządu PSR. Również tryb owego „trafiania” nie jest mi znany. Jednak swoboda z jaką traktowane są owe pisma, jak również fakt,  iż w tym przypadku jest to jedyna reakcja władz Stowarzyszenia, skłaniają mnie do upublicznienia tego pisma. Dlatego też zamieszczam go w całości poniżej

Wrocław, 18 listopada 2010


[indent]

Zarząd Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów       
[indent]

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
[indent]

drogą mailową

    Szanowni Państwo,
    W dniu 29 października 2010,  za pośrednictwem Sekretarza oddziału dolnośląskiego Stowarzyszenia, Pana Aleksandra Cioka i, dodam, z jego poparciem, złożyłem deklarację przestąpienia do PSR. Z prawdziwą przykrością muszę stwierdzić, że do dnia dzisiejszego nie otrzymałem żadnej oficjalnej decyzji Zarządu w tej sprawie, a z przykrością jeszcze większą, że nie otrzymałem również jej uzasadnienia. Nie kryję przy tym, że owa decyzja, choć już nie uzasadnienie, jest mi znana. Podzielam w tym miejscu niechęć Zarządu do nadmiernych formalizmów, która, jak mniemam, jest powodem tego stanu rzeczy. W organizacji tak nielicznej jak PSR, hołdowanie nadmiernym formalizmom mogłoby jedynie zaszkodzić. Tym nie mniej zamierzam nalegać, aby w moim, przyznacie Państwo, precedensowym przypadku, formalizmom stało się zadość i oczekuję oficjalnej decyzji w mojej sprawie wraz, z nie mniej oficjalnym, jej uzasadnieniem.

Pozwólcie Państwo, że przy tej okazji, korzystając z naszej  wspólnej niechęci do formalnych procedur, podzielę się z Państwem paroma luźnymi i nieformalnymi wnioskami, jakie zdają się wynikać z tej niecodziennej dla Stowarzyszenia sytuacji. Niecodziennej, gdyż dotychczasowa praktyka wskazywałaby na to, iż wypełniając swoje statutowe upoważnienia, podejmujecie Państwo decyzję o przyjęciu kandydata na staż członkowski, kierując się opiniami członków lokalnego Oddziału. Co zresztą wydaje się logiczne, żeby nie rzec racjonalne, jako że osoby kandydatów, są Wam najczęściej bliżej nie znane. Tak jak i moja skromna osoba. W moim jednak przypadku postąpiliście inaczej. Dlaczego?

Dlaczego przed wydaniem negatywnej decyzji, co samo w sobie jest już precedensem, nie zadaliście sobie Państwo odrobiny trudu, aby skontaktować się ze mną, zażądać wyjaśnień, spróbować wyjaśnić wątpliwości, ocenić wreszcie, to co udało mi się dotychczas dla Stowarzyszenia zrobić. A o tym, że coś jednak zrobiłem, świadczy nie tylko opinia Pana Aleksandra Cioka, ale także i fakt powierzenia mi funkcji moderatora na oficjalnym forum członków Stowarzyszenia. Wybaczcie mi Państwo , ale jedyną nasuwającą się odpowiedzią na to pytanie jest to, że decydującą dla Was okazała się opinia byłego Prezesa PSR. Opinia nie tylko nie znajdująca żadnego oparcia w statucie, ale jakby jeszcze tego było mało, wygłoszona publicznie!

A cóż znajdujemy w tej opinii? Jakie zarzuty zostały w niej wobec mnie sformułowane?  Co wzburzyło byłego Prezesa do tego stopnia, że zdecydował się na takie wysoce niekonwencjonalne i nie mieszczące się w żadnych regułach wystąpienie, nie będące w gruncie rzeczy niczym innym jak pouczaniem Zarządu?  Spróbujcie mnie Państwo przekonać, mnie i siebie zarazem, że powodem tak burzliwej reakcji, nie było moje wezwanie do wyjaśnienia związków łączących PSR z oficjalnie działającym w Polsce stowarzyszeniem. Działającym pod nieco zagadkową i niewiele mówiącą ogółowi nazwą „Wielki Wschód Polski”. Pomyślcie też dlaczego, pomimo mojej prawie pięcioletniej z nim współpracy, w roli moderatora jego prywatnego forum, współpracy zakończonej z mojej własnej i niczym nie
przymuszonej woli, taką oto laurką, autorstwa Michała Przecha, cytuję:

Wojtku,
nie powiem że się nie spodziewałem takiej decyzji. Może tylko tyle, że nie w tym momencie. I tak jestem pełen podziwu, że dałeś radę tyle lat. Nie tylko byłeś moderatorem najdłużej, ale i najlepiej. Właściwie możemy już mówić o forum przed, w trakcie i po erze placownika Skórę masz grubą, na pewno w życiu prywatnym z większym dystansem podchodzisz do wielu rzeczy, po takim czasie obserwowania różnych zachowań. Twoje uwagi będą dla mnie teraz tym cenniejsze, że wsparte bogatą perspektywą.
Mimo wszystko cieszę się, że mostu nie palisz
(…)
PS liczę że kiedyś spotkamy się na dobrym piwie, ja stawiam!

Dlaczego pomimo to, były Prezes usiłuje za wszelką cenę dorobić mi teraz gębę oszołoma, w którym nagle obudził się duch tropiciela masońskich spisków, pisząc:

„Jak pisałem, tego steku pomówień, manipulacji i insynuacji nie sposób komentować, dlatego wnioskuję o odrzucenie kandydatury nowego członka, który na starcie zaczyna od mącenia w PSR, ściągając organizację ku niesnaskom i wojnom osobistym zamiast realnej robocie, której tak organizacji potrzeba. Albo inaczej: jeśli chcecie mieć w PSR pisowskie klimaty i polowania na czarownice (masonów), to przyjmijcie pana, który swą działalność w PSR zaczyna od zadymy personalnej. „

„Wnioskuję”? A czy mogę Was spytać na jakiej podstawie?

„Zaczyna działalność”?? To o mnie? Niektórych z Was te słowa mogą przekonać, że wszechwiedza byłego Prezesa nie jest nieskończona,  że są rzeczy na niebie i ziemi, o których nic nie wie, a mimo to, bez chwili wahania , przez nikogo nie pytany, wprost rwie się do ocen.

I jeszcze taki o to fragment maila, do osoby trzeciej, autorstwa jak wyżej:

Sprawą sfrustrowanego placownika zajmie się obecnie zarząd PSR, gdyż złożyłem przeciw niemu uzasadniony wniosek o pomawianie i zniesławianie.
Zamiast komentarza zacytuję jeszcze raz samego autora:

tego steku pomówień, manipulacji i insynuacji nie sposób komentować   

Dlaczego poruszenie tego tematu, po raz kolejny wywołuje tak alergiczną reakcję byłego Prezesa? Dlaczego po raz kolejny jego wpływ na organa Stowarzyszenia okazuje się tak duży, że czujecie się Państwo zobowiązani po raz kolejny spacyfikować, tak, s p a c y f i k o w a ć, osobę która się na to decyduje? Wszak nie jestem pierwszy! Przede mną byli inni. Czy rzeczywiście uważacie, że bez wyjaśnienia tej sprawy, będę ostatni? Jeśli tak, to zapewniam Was, mylicie się. Ten wrzód, jeśli pozostanie nierozcięty, będzie nadal psuł atmosferę. Będzie stale rodził nowe pytania. Ot choćby takie, dlaczego były prezes krakowskiego Oddziału pozostaje nadal członkiem Stowarzyszenia. Dlaczego, pomimo iż osoba ta cieszy się wręcz powszechną opinią tego, komu nie należy pożyczać pieniędzy, co wiem z rozmowy z byłym Prezesem, jedynej którą odbyłem osobiście, (Prezes: X nie będzie już prawie na pewno moderował, Ja: Wiem, radzę ci, nie pożyczaj mu pieniędzy, Prezes: szeroki uśmiech – wiem) , to Rzecznik Etyki nie znalazł żadnego powodu, aby zająć się jego sprawą. Dlaczego powodem takim, nie stał się dla Rzecznika powszechnie znany fakt porzucenia przez tę osobę funkcji Prezesa, porzucenia praktycznie z dnia na dzień i bez zadania sobie minimalnego choćby trudu uzasadnienia takiego postępowania? W czasie mojej bytności w Krakowie na MAiA, nasłuchałem się o tym sporo od członków tamtejszego oddziału. Czy będziecie mieli Państwo ochotę przekonać mnie i siebie, że żadnego wpływu na taką postawę Rzecznika nie ma fakt, że funkcję skarbnika Stowarzyszenia „Wielki Wschód Polski” pełni pan Marek Edward Pawłowski, a rzeczony były prezes krakowskiego oddziału zwykł był „przy piwie” opowiadać z dumą o swym członkostwie tego samego stowarzyszenia?
Są to wszystko pytania retoryczne, nie oczekuję na nie odpowiedzi. Oczekuję jedynie formalnej informacji o decyzji jaką Państwo podjęli w mojej sprawie. Wraz z uzasadnieniem.
    [indent]